Κάποτε πριν από έξι – εφτά αιώνες, εδώ στην Ευρώπη όχι μακριά, είχαμε το φαινόμενο της Ιεράς Εξέτασης που κράτησε για αρκετούς αιώνες. Τι ήταν αυτό το φαινόμενο το οποίο και διατηρήθηκε για τόσο μεγάλο διάστημα; Εκείνο τον καιρό η δυτική εκκλησία διατηρούσε πολύ μεγάλη εξουσία και ήταν ουσιαστικά η κυρίαρχη δύναμη στην κοινωνία. Όταν κάποιος αμφισβητούσε το Θεό ή τη θρησκεία ή έστω αν αμφισβητούνταν εν μέρει ο χριστιανισμός ή κάποιες μέθοδες του, τότε επί της ουσίας ήταν σαν να αμφισβητούσε τη μεγάλη εξουσία που είχαν συγκεντρώσει στα χέρια τους οι εκπρόσωποι του Θεού της αγάπης στη γη. Κάτι τέτοιο αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι εξουσιαστές της εκκλησίας δεν μπορούσαν να το αποδεχτούν και επειδή όλο και πλήθαιναν οι περιπτώσεις ανθρώπων που αμφισβητούσαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το χριστιανισμό, η εκκλησία έπρεπε να λάβει τα μέτρα της ώστε να διαφυλάξει την πρωτοκαθεδρία της. Κάπως έτσι λοιπόν γεννήθηκε η Ιερά Εξέταση, ένας δημοκρατικότατος θεσμός που δίκαζε και καταδίκαζε αυτούς που τολμούσαν να λοξοπιστήσουν, τους «αιρετικούς» όπως τους έλεγαν, διότι απειλούσαν να ταράξουν την εγκατεστημένη χριστιανική ειρήνη και ευημερία.
Για την εύρυθμη και αποτελεσματική λειτουργία της Ιεράς Εξέτασης, συντάσσονται εγχειρίδια με λεπτομερείς οδηγίες βασανιστηρίων! Τα μαρτύρια είναι σωματικά και ψυχικά. Οι οδηγίες αναφέρουν πώς θα προκληθεί στο θύμα ο χειρότερος πόνος. Συμπεριλαμβάνονται εργαλεία τα οποία δημιουργούν κλιμάκωση του πόνου και οι πρακτικές έχουν λεπτομερείς περιγραφές. Οι πλέον διαδεδομένες μορφές βασανιστηρίων ήταν το μαστίγωμα, το κάψιμο με πυρωμένο σίδερο σε διάφορα σημεία του σώματος, ο τροχός, το κάψιμο των ποδιών με κάρβουνα και το κρέμασμα από τους καρπούς με τα χέρια δεμένα πίσω από την πλάτη. Σύμφωνα με υπολογισμούς, ο αριθμός των προσώπων που καταδικάστηκαν, σε όλο το διάστημα από το 15ο ως το 18ο αιώνα, στον δια πυράς θάνατο σαν μάγοι (κυρίως γυναίκες) ανέρχεται στις 50 έως 80 χιλιάδες. Γύρω στο 19ο αιώνα σταμάτησε η λειτουργία της Ιεράς εξέτασης.
Κάθονταν λοιπόν σε ένα τραπέζι πέντε συγγενείς, γύρω στο δέκατο όγδοο αιώνα, και ο ένας από αυτούς ήταν κάπως ας πούμε προοδευτικός, ή καλύτερα «αιρετικός» για την εποχή εκείνη. Έλεγε ότι η Ιερά Εξέταση είναι ένας απαράδεκτος και απάνθρωπος θεσμός και πρέπει πάση θυσία να καταργηθεί. Οι υπόλοιποι τέσσερις «συντηρητικοί» συγγενείς του τον αντιμετώπιζαν επιφυλακτικά και τον κοίταζαν με μισό μάτι, «δεν αλλάζει με τίποτα αυτό» του έλεγαν και αυτός εξοργίζονταν. Βέβαια δεν αρνήθηκαν το γεγονός ότι πρόκειται περί απαράδεκτου θεσμού, αλλά τον αποδέχονταν, έτσι είχαν μάθει. Και ο λόγος που αναγνώριζαν τον θεσμό ως απαράδεκτο ήταν επειδή υπήρξαν μάρτυρες περιπτώσεων που βασανίστηκαν αθώοι φίλοι τους μέχρι θανάτου από λάθος πληροφορίες. Στη μικρή κοινωνία του χωριού όλοι ήξεραν καλά ποιος είναι πραγματικά «αιρετικός» και ποιος όχι, άρα ήξεραν πότε κάποιος αντιμετώπιζε άδικα την Ιερά εξέταση. Έτσι κάποτε ένας φίλος τους βασανιζόταν μέχρι θανάτου για αρκετές μέρες, σε κεντρικό κτίριο του χωριού ώστε να γίνεται αντιληπτή η παραδειγματική του τιμωρία, αφού δεν ομολόγησε το ανομολόγητο. Μακάρι νάξερε και αυτός τι έπρεπε να ομολογήσει μπας και γλίτωνε. Δεν είχε ιδέα όμως για τίποτα. Μεγάλο μαρτύριο και για τους φίλους του να ξέρουν ότι δεν ήταν «αιρετικός» και ότι οι Ιεροεξεταστές βασίζονταν σε λάθος πληροφορίες και να μη μπορούν να τον υποστηρίξουν, γιατί πάντα υπήρχε ο κίνδυνος να καταδικαστούν και αυτοί ως αιρετικοί. Οι επί της γης εκπρόσωποι του Θεού της αγάπης εξουσίαζαν μια κοινωνία με το να επενδύουν στο φόβο. Δεν υπήρχε μεγαλύτερο φόβητρο από την Ιερά Εξέταση εκείνο τον καιρό, ή πιστός ή νεκρός.
Τι να κάνουμε όμως που οι τέσσερις συγγενείς που έλεγαν ότι «δεν αλλάζει τίποτα» είχαν άδικο και τελικά άλλαξαν τα πράγματα και καταργήθηκε η Ιερά Εξέταση και μπήκε για τα καλά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Και μάλιστα, δεν είναι και από τις πιο περήφανες αναμνήσεις της ίδιας της εκκλησίας. Τι να κάνουμε επίσης που εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια ας πούμε, έχουν αλλάξει λίγο τα πράγματα. Δεν νομίζετε; Αλλάζουν αδιάκοπα, συνεχώς και διαχρονικά πάντα προς το καλύτερο για τις ανθρώπινες κοινωνίες.
Κάποτε γεννιόσουν δούλος με μια αλυσίδα κρεμασμένη από το πόδι που κατέληγε σε μια σιδερένια μπάλα και πέθαινες δούλος σέρνοντας την ίδια αλυσίδα. Τώρα αυτό δεν υπάρχει. Κάποτε έλεγες ότι η γη είναι στρογγυλή και όχι επίπεδη και σε έκαιγαν στην πυρά λόγω της αιρετικής αυτής άποψης, πάει άλλαξε και αυτό. Κάποτε δούλευες ήλιο με ήλιο και για εφτά μέρες, αλλά και αυτό άλλαξε με απαρχή την πρωτομαγιά του 1886 το Σικάγο και έγινε οκτάωρο και πενθήμερο, με καμιά δεκαπενταριά νεκρούς όμως, οι μισοί από πυροβολισμό οι υπόλοιποι έπειτα από κρεμάλα. Λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί.
Σήμερα λοιπόν, που ο άνθρωπος έγινε πουλί στον ουρανό, που κοντεύουν πενήντα χρόνια από όταν έκανε την πρώτη του περπατησιά στο φεγγάρι, που έγιναν τόσο μεγάλες και βαθιές αλλαγές τον τελευταίο αιώνα, ακούω συχνά πυκνά την ίδια ατάκα ότι «δεν αλλάζει τίποτα – δεν γίνεται τίποτα», ούτε με απεργίες, ούτε με διαμαρτυρίες, ούτε με κανέναν τρόπο, με τίποτα. Είναι όλα αποφασισμένα, είναι όλα προδιαγεγραμμένα. Ακούγονται αυτά από νέους ανθρώπους, λες και δεν ξέρουμε απολύτως τίποτα για την ιστορία του ανθρώπου. Λες και ο κόσμος ήταν πάντα έτσι όπως ακριβώς τον βρήκαμε εμείς! Μια καλλιεργημένη ηττοπάθεια φυτεμένη βαθιά στους ανθρώπους ιδίως στους νεότερους, η οποία μοιάζει λίγο και με άλλοθι για του καθενός την απάθεια. Άρνηση της διαφορετικότητας του ανθρώπου από τα ζώα! Μόνο η ζωή των Ελεφάντων (και των λοιπών ζώων) είναι ίδια και απαράλλακτη στους αιώνες των αιώνων. Και κυρίως ακούγεται αυτή η άποψη από όσες και όσους είναι πραγματικά αμέτοχοι και δεν παρεμβαίνουν με κανέναν τρόπο και πουθενά σε κανένα συλλογικό όργανο, σε κανένα μαζικό φορέα, ούτε σε σωματείο ούτε κάπου αλλού. Ούτε καν σε έναν εξωραϊστικό σύλλογο να πεις ότι μπήκαν σε μια συλλογική διαδικασία!
Και όμως μεγάλο κομμάτι νέων εργαζόμενων υποστηρίζει αυτή την ιστορικά καταγκρεμισμένη αλλά βολική για την άρχουσα τάξη άποψη, ότι «δεν αλλάζει τίποτα». Για να πει κάποιος ότι δεν αλλάζει τίποτα, θα πρέπει πρώτα να προσπαθήσει αρκετά και για χρόνια και μετά ίσως δικαιούται να υποστηρίξει κάτι τέτοιο. Όσοι και όσες χωρίς να έχουν προσπαθήσει στην πράξη να αλλάξουν έστω και κάτι μέσα από συλλογικές διαδικασίες και όργανα, ΔΕΝ έχουν το δικαίωμα να λένε ότι δεν αλλάζει τίποτα. Είναι σα να μην έχουν φάει ποτέ στη ζωή τους ούτε ένα θαλασσινό και να προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι άνοστος ο αστακός. Ε πως θα γίνει αυτό;
Ε λοιπόν αλλάζουν τα πράγματα και παρά αλλάζουν. Και επαναλαμβάνω ότι δεν το λέω εγώ αυτό, η ιστορία το έχει αποδείξει. Και η ιστορία κινείται πάντα προς τα εκεί που την τραβάει αυτός που έχει τη μεγαλύτερη δύναμη. Και αν υποθέσουμε ότι από τη μια μεριά του σκοινιού είμαστε εμείς οι εργαζόμενοι και από την άλλη τα μεγάλα αφεντικά, οι τραπεζίτες και το πολιτικό σύστημα που τους υπηρετεί, έχω την άποψη ότι οι δεύτεροι (η άρχουσα τάξη δηλαδή) δεν κάθονται άπραγοι στα αυγά τους μιξοκλαίγοντας και αυτοί λέγοντας ότι τους πήδηξε η κρίση. Έχω την άποψη ότι απεναντίας, είναι πολύ καλά οργανωμένοι, ότι εμπλουτίζουν συνεχώς με ισχυρά όπλα τη φαρέτρα τους, ότι εργάζονται νυχθημερόν συστηματικά και μεθοδευμένα για τα συμφέροντά τους και τέλος πάντων έχω την άποψη ότι δεν κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια λέγοντας ότι «δεν αλλάζει τίποτα» πράγμα που κάνει η πλειοψηφία των εργαζομένων. Όσα έχουν αλλάξει στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία τρία χρόνια, αυτοί τα έχουν αλλάξει και όχι οι εργαζόμενοι.
Όσο λοιπόν οι πλειοψηφία των εργαζόμενων θα παραμένει αμήχανη και απαθής, παρακολουθώντας τις εξελίξεις από την τηλεόραση και τα λοιπά καθεστωτικά ΜΜΕ, που καλλιεργούν κοινωνικό κανιβαλισμό μεταξύ των εργαζομένων και αποπροσανατολισμό από τους πραγματικούς εχθρούς, τόσο η ιστορία θα κινείται προς τα εκεί που θέλουν τα αφεντικά, οι τραπεζίτες και το πολιτικό σύστημα που τους κάνει τη δουλειά. Το να λέμε εμείς οι εργαζόμενοι «δεν αλλάζει τίποτα», είναι βούτυρο στο ψωμί των αφεντικών, αυτό θέλουν να λέμε, χαίρονται όταν το ακούνε και το υποστηρίζουν κιόλας! Και ας κινείται ιλιγγιωδώς η ιστορία αυτόν τον καιρό προς το συμφέρον τους.
Κάποιος μεγάλος συγγραφέας είπε κάποτε «όλοι θέλουν να αλλάξουν κόσμο, αλλά κανένας δεν θέλει να αλλάξει τον εαυτό του». Ας αλλάξουμε λοιπόν εμείς συνήθειες, ας πάρουμε μέρος ενεργά τραβώντας το σχοινί της ιστορίας προς τη μεριά μας και ας αφήσουμε τα βολικά και καταστροφικά σοφίσματα ότι «δεν αλλάζει τίποτα». Άρα έτσι αλλάζει ο κόσμος, αλλάζοντας κανείς τον εαυτό του, και αυτή είναι η απαρχή της πιο επαναστατικής διαδικασίας. Αλλάξτε λοιπόν!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου